Poobserwuj ludzi, ludzie są kompletnie szaleni.

Dzisiaj

Andrea Ellsworth

Policjantka podzielająca opinię Jack'a. Ta, która chce udowodnić jego winę i która go szczerze nie cierpi.Ta piękna, mądra, nieugięta kobieta. Ona nie odpuści, nie pozwoli mu się wymknąć. Chce go zmiażdżyć i skrupulatnie do tego dąży. Czy jej się uda? A może to jemu się uda?

Uważasz tak jak ja i dlatego cię pragnę. Pragnę, byś to udowodniła, pragnę widzieć twoją złość, pragnę byś była moja. 

 Cira Venom

Urocza pani policjant, która i za trzecim razem zakończyła sprawę na upomnieniu. Patrzyła i zachowywała se tak, jakby wiedziała, że on potrzebuje czasu, że ma gorszy okres w swoim życiu. Nie drążyła, nie naciskała, ale jakby dogłębnie rozumiała. Dlatego musiał się jej odwdzięczyć. Innej opcji nie było.

Dziękuje. Za ten czas, który mi dałaś, za kolejną szansę. Wiem, że i tak się nie zmienię, muszę broić, ale mimo wszystko - dziękuje. 

 Mathilde Franck

więcej po rozwinięciu wątku

Emma Dawson

więcej po rozwinięciu wątku

Cheyenne Abbott

więcej po rozwinięciu wątku

 Josephine Gordon

więcej po rozwinięciu wątku

Sebastian A. Carver

więcej po rozwinięciu wątku

Danny Fulham

więcej po rozwinięciu wątku 

Mila Finisley

więcej po rozwinięciu wątku

Dawniej

Donatien Ronet

więcej po rozwinięciu wątku

Edith Marlow

więcej po rozwinięciu wątku 

Georgette Chloe de Prie de la Valette

więcej po rozwinięciu wątku 

Jawa

Wszystko wydaję się być głupią powtórką z rozrywki, niczym zdarta płyta która w kółko nie daje spokoju. Chcesz dowiedzieć się czemu tak jest, ale nie jesteś w stanie. Twoje myśli rozprasza, parująca herbata na stole i brat  skaczący wokół ciebie. Matka która nakłada śnieżnobiałe perły i ojciec, który po raz kolejny przypomina o spotkaniu z synem jego przyjaciela, którego nie lubisz. Mimo iż zdajesz sobie sprawę z tego że tak nie powinno być milczysz, czemu nie możesz myśleć o tym co jest dziś, skoro nie wiesz co było kiedyś. Czasami myśli że nie pasuje do tych czasów, będąc jakby po drugiej stronie zwierciadła. Mimo wszystko stwarza wokół siebie przyjemną aurę, która zazwyczaj przyciąga do niej ludzi. Nie ocenia po pozorach. Doskonały z niej słuchacz, zwłaszcza gdy masz kłopoty.

[W budowie] 

Sen

Rzym ok. 50 rok n.e.

Octavia

Walka, krew i piach. Wino, tańce i oliwny gaj, po którym spacerowałam. Ciepłe słoneczne promienie, które o świcie ogrzewały moją twarz. Moje życie było darem, którego u jego schyłku nie doceniłam. Życie kobiety takiej jak ja było z góry zaplanowane, monotonne, zależne od osób znajdujących się w moim otoczeniu. Do przewidzenia. Bogowie zazdrośni o naszą śmiertelność sprawiali byśmy cierpieli, najpierw zaznawszy szczęścia. Byśmy poznali czym jest strata.   Nie tak miało być, nie tak miało się skończyć. Byłam córką poważanych ludzi, starszą siostrą młodego chłopca, dumy rodziców, urodziwą panną o temperamencie godnym dzikich kotów. Oglądając śmierć w Koloseum, oglądając krew zmieszaną z piaskiem, zrozumiałam że nienawidziłam tego życia,  którego mimo wszystko nie mogłam zostawić. Nie umiałam żyć inaczej, nie znałam innej rzeczywistość. A jednak pojawił się ktoś kto nauczył mnie żyć, kto sprawił że w ciemności pojawiło się światło, nadając wszystkiemu blask. Tak, w tym jakże brutalnym świecie, odnalazłam miejsce na miłość. Nie mogłam z nim być, złamałam zasady i zapłaciłam za to najwyższą cenę. Ceną było życie. Moje i człowieka którego nie powinnam była pokochać. Mężczyzny którego nie pozwolono mi było darzyć uczuciem, tak silnym że nawet śmierć wydawała się błacha. Chciałam uciec, jednak zostałam pochwycona i skazana przez najbliższych na śmierć, za niewierność przekonaniom, które od dawna nie były moje oraz pomoc komuś kto ponoć nie był tego wart. Mylili się. Nie dane mi było ujrzeć go przed śmiercią, a gdy zimne ostrze musnęło moją szyję następnie, pozbawiając mego życia, było jasne że odeszłam w agonii i cierpieniu. Nie był to ból fizyczny, nie. Nie pozwolono mi zaznać szczęście, nie dano mi czasu bym mogła zaczerpnąć powietrza które pierwszy raz w życiu mnie nie truło.

Zamęt zapanował w przyrodzie.....

Navin

z Indianska "nowy" mili panstwo

Wygnany Indianin/ Złodziej usprawiedliwiający się wymianami/ za złoty zegarek - ziarno/ za buty - pióro/ potrafi spaść z konia w najgorszym momencie/ za przyjaciela dzielny kowboj/ za ukochaną arystokratka/ za miejsce pobytu dumna Ameryka/ historia ta sama, inna oprawa/ zawsze inny/ zawsze szalony/ przeklęty nieprzewidywalnością/ przeklęty egoizmem/ przeklęty pytaniem: Dlaczego się zakochałem?


Egoizm i miłość są wybuchową mieszanką. Miłość słusznie kieruje tobą ku tej jedynej i ku przyjacielowi, egoizm niesłusznie kieruje cię ku zaspokojeniu własnego pragnienia u jej boku. Kolejny raz wygrywa egoizm, gdy mijasz postrzelonego przyjaciela, którego pierś przeszywają kolejne pociski i pędzisz do niej. Nie docierasz jednak i tym razem, bo pijany, przeklęty, biały rozbija ci czaszkę o kamień.

POWRÓT

Ludzie płaczą nie dlatego, że są słabi, płaczą, bo byli silni zbyt długo.

Don Juan deSilva

Młoda Hiszpanka - pani psycholog - siada za swoim biurkiem i przygryzając długopis, myśli.
- Przecież nie napiszę, że mój pacjent, kochanek - oblizuje wargi - nie ma szans na ozdrowienie i jest psychicznie chory...
Wzdycha jeszcze ciężko i zaczyna pisać.
"Już całkowicie panuje nad emocjami"
- Tak naprawdę szlocha mi w ramię - szepce.
"Stabilny, panuje nad sobą i swoimi odruchami. Zanik rozdwojenia jaźni"
- Ach te jego rozmowy z samym sobą....
" Dba o wszystkich i wszystko. Ma wsparcie w przyjacielu. Postanowił wrócić do rodziny i wieść prawe życie"
- Mój arystokrata dezerter - uśmiecha się pod nosem - Mój złodziej. Cóż... Dla jego dobra kłamię, więc to chyba nie jest grzech?
" Gotów się ustatkować i wieść prawe życie z jedną kobietą. Nie ucieka przed problemami, lecz je rozwiązuje. Silny psychicznie i odporny na bodźce zewnętrzne"
Łza wpływa na policzek kobiety. Odruchowo odkłada na bok długopis. Przypomina sobie poranek, gdy ustalili, że rozstają się dla swojego dobra. On ją kochał i ona to wiedziała. Czuła przecież jego słone łzy, które ronił myśląc, że ona śpi. Pamiętała ten jego błędny wzrok, gdy ostatni raz wychodziła z jego mieszkania.
Pani psycholog podchodzi do okna i wzdycha. Musi jakoś usprawiedliwić jego opuszczenie szpitala. Jeszcze nie wie, że zaraz zadzwoni telefon, by poinformować ją o śmierci dwóch mężczyzn - Juana i jego przyjaciela, którzy zginęli nieopodal jej domu. Nie wie, że jej kochanek bezlitośnie minął konającego przyjaciela. Jak wiele to jej ułatwi i jak wiele utrudni.

POWRÓT

Do dna kamraci jo ho!

John Smith

lub Smithy, jak wolicie

"Bierz ile się da i nie dawaj nic w zamian"

Zapity pirat z banalnym nazwiskiem. Jednak wolał być nazywany sparrow - wróbelek. Co znacznie bardziej do niego pasowało. Od zawsze nieprzewidywalny i nie banalny. Zakochany we wszystkim co się świeci. Bez wyrzeczeń, bez obowiązku. Z mottem życiowym pod jedną pachą i opasłą butelka rumu pod drugą. Dla każdej z pań jeden słodki pocałunek. Wierny okręt u brzegu Francji, ojczyzny nieukochanej. Cały świat przetrzęsiony, a nieśmiertelności za żadne chiny znaleźć nie mógł. Ukochane przebieranki i podszywanie się pod duchownych, sędziów i innych możnych. O ułaskawieniu nie ma co marzyć. Wszędzie za jego główkę dostało by się sporą sumkę. 

"Skarb to nie tylko złoto i srebro przyjacielu"

No i bęc. Jednak ktoś próbuje wymusić zobowiązanie. Imię jego jest przyjaciel. Chodź ten pirat potrafi wypierać się tego godzinami. Jednakże równie wiele godzin potrafi spędzać w jego towarzystwie nad butelką i kontemplując nad sensem egzystencji. John nigdy nie był łatwy do rozgryzienia, ale Sansowi się to udało. Umiał przewidzieć po części, co John zamierza i ku czemu dąży. Jednak nigdy nie spodziewał się okrucieństwa jakie Smith okazał mu w dniu śmierci. Czego jednak spodziewać się po piracie. Wszak każdy jeden z nich to egoista. Czemu John miał być inny? Bo współczuje? Bo jest przyjacielski? Bo pomaga, chodź nie zawsze do końca jest mu to na rękę? Bo nie zabił Sansa, gdy była ku temu okazja? 

" Tak. Zgubą mężczyzny jest kobieta"

Może to rzeczywiście przez nią, a może to tylko szukanie winnych. W każdym bądź razie John rozumiał doskonale, że ona skradła mu serce. Nie obchodziło go kim była, nie wnikał w to. Pojawiła się nagle i nie zniknęła. Ale on przecież był piratem i nie mógł się ZAKOCHAĆ! Miał zdobywać, którą chciał i porzucać, a jej serca nie chciał łamać. Wiedział, wiedział doskonale, że kocha, ale uciekł. Nie był w stanie złamać wszystkich swoich postanowień życiowych dla jednej kobiety, chodź chciał. Walczył długo, ale w końcu uciekł. Kochał i cierpiał bez niej. Jego serce krwawiło w samotności, na inne już nie umiał patrzeć. Liczyły się tylko pocałunki tamtej, tylko tamtej dotyk. Czy to go zgubiło? To, że miłość była sprzeczna z szaleństwem, egoizmem, gromadzeniem świecidełek i wolnością na morzu. To, że to uczucie nie pochwalało rozbojów, mordów i łamania wszelkich praw? Jak mógł się zakochać.....

"Więc nawet on nie uciekł przed śmiercią. Kapitan poszedł na dno ze statkiem"

 Zawrócił. Do przyjaciela, do ukochanej. Po sztormach, burzach i innych nieprzychylnościach. Przedzierał się przez miasto, by odnaleźć tą jedną kobietę. Nie zważał na żołnierzy, którzy widocznie dawno musieli oślepnąć. Coś go zatrzymało, coś zmusiło go, by zwolnił. W tej chwili Sands był najmniej pożądanym przez Johna widokiem. Zwłaszcza takim widokiem. Jego przyjaciel krwawił. Leżał na drodze i krwawił. Pierwszy lepszy powóz mógł go staranować i zabić. Końskie kopyta nie były pociesznym obrazem w ostatnich sekundach życia. John nie miał czasu na przyjaciela. Wymienili się tylko spojrzeniami i Smith pobiegł dalej. Chwilę potem usłyszał krzyk i rżenie. Nawet się nie obejrzał. Widział już dom ukochanej. Widział ją siedzącą w oknie. Już krzyczał jej imię.... Wtem poczuł straszliwe zimno w piersi. Wpadł na kolana. Żołnierze jednak nie byli ślepi, a jego serce przebiła kula. Zdążył tylko unieść wzrok na okno tej jedynej, która obserwowała scenę z góry.

Całe życie błądzimy, szukając odpowiedniego kierunku....

POWRÓT

Najlepszym przyjacielem [...] pisarza jest jego wyobraźnia, a najgorszym wrogiem.....jego wyobraźnia.

Jack Christopher Rainey

Jack - matka spodziewająca się dziewczynki, wymyślała mu imię na szybko

Christopher -drugię imie wybierane na spokojnie, po dziadku, ojcu ojca Jack'a

Rainey -nazwisko przyzwoite jak na syna Amerykanina przystało

Wbrew wszystkiemu urodził się na Martynice, wysepce na morzu Karaibskim. Rodzice zorganizowali sobie tam letni domek i zapomnieli, że na ich wyjazd przypada data porodu. Gdy mały Rainey przybył na świat z krzykiem, postanowili te pierwsze lata spędzić na wyspie. To też Jack doskonale włada francuskim, który jest tam językiem urzędowym. Gdy miał 10 lat całą rodziną przenieśli się do Nowego Yorku.

Państwo Rainey są generalnie bogatą rodziną i Jack mógłby się pławić w rodowych kosztownościach do umarłego, ale jemu to nie wystarczało. Naturalnie ubóstwia świecidełka i wszystko, co drogie, ale musi sam to zdobyć. Mógłby też zdobywać je z łatwością zatrudniając się w jakimś biurze i powołując na nazwisko. Jednak życie podane na złotej tacy mu nie smakowało. Uciekł od rodziców zabrawszy tylko trochę drobnych na butelkę wody. Tak zaczęła się jego prawdziwa przygoda, ta którą on nazywa życiem. 

Z łatwością znalazł mieszkanie. Podlizał się właścicielce i obiecał spłacić jak tylko znajdzie pracę. Tak zaczął czary przed kobietami. Termin zapłaty się wydłużał, a on chodził bez pracy w podartych dżinsach. Jednak nikt go nie wygonił.



W ten sam sposób co mieszkanie znalazł pracę. Dyrektorem wydawnictwa była oczywiście kobieta. Napisał swoją pierwszą powieść. O wyklętym przez plemię Indianinie. Wieczorami męczyła go wena, a on nie mógł zrozumieć skąd bierze te dziwne pomysły.

 Aktualnie jest w trakcie pisania kolejnej swojej powieści. Ta intryguje go jeszcze bardziej, bo nigdy nie podejrzewałby siebie o napisanie romansu. Dlatego często odchodzi od komputera i by pozbierać myśli gra na pianinie, gitarze lub jeszcze czymś innym. Wtedy także się dziwi skąd w nim te pokłady romantyzmu. Jednak by nie zrobić mu fałszywej reputacji dodam, że to tylko krótkie chwile.





Zyskał popularność wśród moli książkowych, ale to go nie fascynuje. On woli życie na krawędzi, dlatego co dziennie wychodzi w miasto i... od tak łamie prawo. Kradnie, wywołuje wypadki i różne inne bzdury, które są mu akurat na rękę.

Dlatego ten przykładny pisarz, a zarazem utrapienie stróży prawa jest jednym, wielkim znakiem zapytania.

??????????????????????????????






Robi wszystko co może, by przeciągnąć szalę na tę złą stronę. Pali, pije, flirtuje i wplątuje się w kilka związków na raz. Jednak media uparcie, jak na złość, wychwalają jego dobre imię. Co z tego, że widzą go na ulicy z butelką Whiskey w ręce? Nie zrobią zdjęcia, nie....

Jednak jeśli pomoże złapać złodzieja torebki, to zdjęć są tony. Natychmiast aparaty się psują, gdy proponuje damie, która odzyskała torebkę wino. Zostawią już bohatera z uratowaną i rozejdą się w swoje strony, nie pytając jak się to skończyło.










On nawet nie ubiera się elegancko. Woli wygodne, ale nie modne rzeczy. Jednak to nikogo nie interesuje. Co z tego, że on chce uciec. Przeżyć przygodę jakich mało, gdy wszyscy mają go za bohatera.







Żeby też nie było, on nie jest zły. Jest egoistą, to prawda, jest nieprzewidywalny, zdradliwy i temu podobne. Ale przecież nie da się utrzymać dobrego imienia złego człowieka. Potrafi być pomocny, miły, romantyczny. Oczaruje swym dowcipem i rozchmurzy uśmiechem. Zza tych, często kolorowych szkieł, zerkają wesołe oczy, pełne życia. Może to nawet dzięki tym szkłom widzą świat inaczej, pozytywniej. Dlatego lubi siedzieć godzinami w teatrze i zobaczyć wyobrażenia ludzi równie co on pokręconych. Gra aktorska go fascynuje.








Jest z niego szajbus jakich mało. Ma zupełnie inne wyobrażenie świata, dąży do innych celów i ogranicza się, myśląc że to daje mu wolność. Mówi wszem i wobec, że się nie zobowiązuje, nie wiąże i że nigdy się nie zakocha, nie znajdzie przyjaciela. Twierdzi, że jest samotnikiem z wyboru, co jest kompletną bzdurą. Jest zawsze w środku zgromadzenia, jest towarzyski i otwarty. I jak tu mówić o samotności?







Co z tego, że inny? Ludziom się ta inność podoba. Tak ma być. Chodź Jack tego nie chce. I pewnie kiedyś ucieknie. Może na Martynikę? Odnajdzie swój stary dom i zawładnie swoją małą ojczyzną. Nim to się jednak stanie zostanie poddany próbie.










Czy zdoła udowodnić, że jest zły? Niepoprawny?
Czy sam siebie przekona, że jest dobry? Że umie się ustatkować i oddać innej osobie?

Przeżyje, czy zginie?












Ja poznam człowieka po dłoniach.
Moje są lepkie i stworzone do trzymania broni.
Nie są to ręce delikatnego, ukochanego.
Są to ręce bezwzględnego i wykorzystującego innych zbrodniarza.







POWRÓT

BIERZ ILE SIE DA I NIE DAWAJ NIC W ZAMIAN